Meisjes plagen, liefde vragen?

De barbies moeten eraan geloven.

Deze onschuldige poppen zijn namelijk het vaakst het slachtoffer van een potje plagen tussen broer en zus.

Marwan geeft het toe, er durft al wel eens een BB (lees: BarbieBeen) te sneuvelen in het heetst van de strijd.

Thane, Lara, Lieselotte, Elisabeth en Marwan proberen me deze koude maandagochtend het verschil uit te leggen tussen plagen en pesten. En dat verschil blijkt voor hen (eerlijk gezegd, voor wie wel?) niet altijd even duidelijk.

Plagen, dat is duwen en slaan. Of neen, wacht, dat is pesten.

Plagen, dat is in elkaars gezicht blazen. Dat is autootjes verstoppen van de broer en achter een hoekje ermee lachen. Dat is de geliefde knuffel van de zus in de vuilbak gooien.

Pesten, daarentegen, is veeeeeeel erger.

Dat is elkaar pijn doen, zowel fysiek als emotioneel.

Steentjes gooien, elkaar tackelen, duwen, slaan, maar ook ‘gemene woorden’ roepen naar elkaar, de kindjes van 2B verstaan het allemaal onder de noemer pesten.

Pesten, dat is u alleen doen voelen. Dat is u verdrietig maken.

Zelf worden ze niet vaak gepest. Tenzij door hun vriendjes of vriendinnetjes, maar wacht eens even, is dat dan plagen of pesten?

U ziet het, het verschil is niet altijd even duidelijk.

Maar zelf voelen ze het meestal wel aan als het écht menens is.

Bijvoorbeeld dat nieuwe meisje, die wordt echt gepest. Zij heeft immers de pech dat ze niet alleen nieuw is op school, maar ook een rare huidskleur heeft. En dan durft bij sommige stouteriken het n-woord wel eens te vallen. Dat is echt zo gemeen, dat vinden ze echt niet kunnen.

Eén welbepaalde jongen X (helaas pindakaas, ik ben geen klikspaan) heeft wel een zeer bijzonder 'scheldwoord' voor meisje Y. Meisjes plagen, liefde vragen? I don't think so. De kindjes durven me namelijk het woord niet eens te vertellen, zo onbeleefd is het. Uiteindelijk doet Marwan het vuile werk en vertelt me het ‘scheldwoord’. Het is vuil, het is onbeleefd, het is … Fuck you, bitch!

Euh, say what? Ik weet even niet wat ik hoor. Fuck you, bitch? Jaja, het is duidelijk, als ik later kinderen heb, GENEN TEEVEE! Foei foei foei!

Ten slotte vraag ik hen of volwassenen ook pesten/gepest worden.

Neeeeen, antwoorden ze in koor. Volwassenen pesten niet.

Die maken wel ruzie of die praten niet met elkaar of die scheiden, maar pesten, dat doen die niet.

Die doen dat niet want die zijn veel ouder en die hebben meer – allez hoe noemen ze dat nu weer – gezond verstand.

Gezond verstand? Poor kids, ze denken dat het na school voorbij is.

Dat iedereen dan over genoeg gezond verstand beschikt en dat iedereen elkaar respecteert.

Helaas pindakaas, zoals we de afgelopen weken al gezien hebben, wordt die bubbel meermaals dagelijks doorprikt.

Wist je dat?

*Als het regent, de kindjes in Keerbergen onder het afdak van de speelplaats moeten spelen?
*Al het water dat uit de goot van het afdak stroomt volgens Xander naar paardenstront stinkt?
*Sommige kindjes dat nog niet doorhebben en tijdens het spelen nog steeds met hun handjes het water opvangen?

Hihihi.

Het regent, het regent

België werd vorige week letterlijk overspoeld door het water. Het regende en regende… én regende. Hoewel ik zelf niet echt de indruk had dat het werkelijk zoveel had geregend – onder mijn paraplu en vanuit mijn slaapkamerraam viel het allemaal best wel mee -, stapelde het water zich toch geleidelijk aan meedogenloos op.

Op televisie zagen Mendel, Xander, Emre en Itziar dat het wel degelijk bittere ernst was met al dat water. Kapotte huizen, ondergelopen straten en auto’s die botsten (lees: boksten) met bussen omdat ze niet door het water konden rijden; de beelden van de zondvloed in België zaten nog fris in het geheugen van deze youngsters.

Maar hoe kan het nu zoveel regenen, vraag ik me af.

Xander legt het me stap voor stap uit.

Overstromingen voor beginners (door Xander):

Stap 1: wolken komen boven de zee

Stap 2: wolken gaan naar beneden en zuigen het zeewater op

Stap 3: in de wolken start een mechanisme dat het zout uit het zeewater haalt

Stap 4: de wolken vol met water komen andere wolken tegen

Stap 5: de wolken botsen tegen elkaar en al het ex-zeewater valt naar beneden

Stap 6: het zout blijft achter in de wolken

Easy, peasy. De kindjes van juf Ann-Sofie know it all. Ze weten bovendien dat de brandweer to the rescue komt in zulke gevallen en dat er vorige week minstens drie mensen gestorven zijn door de hevige regenval. Ook voor het vermijden en verwijderen van ongewenst water in uw huis hebben ze meer dan logische oplossingen:

Tips & Tricks voor ongewenst water:

1. houd alle ramen en deuren gesloten

2. installeer plaatjes met gaatjes op de grond waar het water in terecht kan (aka een rioolput?)

3. plak de gaatjes in uw huis – waar de mieren meestal in kruipen –dicht met stevige tape

4. zuig het eventuele ongewenste water op met een waterslang en laat het weer los in een grote put ergens hier ver vandaan

Ziezo, het is zo simpel als dat. Alleen wanneer ik hen vraag of een overstroming een natuurramp is, beginnen de kiddo’s te twijfelen en verdwijnt hun zelfzekerheid.  Een natuurramp?! Na lang nadenken zijn ze het toch met elkaar eens. Natuurlijk zijn overstromingen natuurrampen, netels zijn toch ook natuurrampen?  

Qué?! Ze kijken me aan alsof ik achterlijk ben. Wel, vertellen ze op een rustige toon zodat ik zeker kan volgen, netels komen uit de natuur. En als je netels aanraakt, dan prikt dat. En dat doet pijn, dat is dus eigenlijk een ramp... Natuur-ramp, ramp van de natuur, duh. Zo logisch als het maar kan zijn.

Meneer de afgevaarlijke van de minister

Het zal jullie vast ontgaan zijn, maar vandaag is het 15 november, Dag van de Dynastie aka Feest van de Koning. Door de politieke crisis zal het echter voorbij zijn voor Zijne Majesteit het goed en wel beseft heeft. Feestvieren lijkt nu wel het laatste op monsieur Albert zijn agenda.

Lennert, Iris, Lieselotte en Lencka denken er echter anders over. Als ik hen vraag wat de koning van ons land zoal doet, staat feestvieren en taart eten toch wel op de eerste plaats. Daarnaast houdt Albert II zich volgens hen voornamelijk bezig met het schrijven van toespraken en het doorknippen van lintjes. Want dat is nu eenmaal hetgeen een koning doet.

Tijdens het gesprek is het overduidelijk, Koning Albert II is niet echt superpopulair onder deze kiddo’s. Ze denken dat hij minstens 100 jaar oud is, kunnen niet op zijn naam komen en of ie kinderen heeft, daar hebben ze ook het raden naar. Iris komt uiteindelijk toch met de naam prins Filip op de proppen. Maar prinses Astrid of prins Laurent? Die namen leveren alleen maar fronsende blikken op.

Ze weten wel dat niet elk land een koning heeft, maar waarom dat zo is, is voor hen een groot vraagteken. Lennert vertelt dat ze bijvoorbeeld in Egypte geen koning hebben. Die zou immers binnen één dag dood zijn, aangezien elke koning in een toren van een paleis moet zitten en in Egypte is het natuurlijk veel te warm om in zo’n toren te zitten.

Ook in Amerika hebben ze geen koning, daar is president Obama aan de macht. Die heeft twee dochters, superwitte tanden en zorgt ervoor dat er geen oorlog in de wereld is. Obama rocks!

Over Sarkozy zijn ze minder enthousiast. Als ik hen een foto toon van de president van Frankrijk, dan hebben ze echt geen flauw benul wie die man is en wat die precies doet. Of toch? Jawel, ze herkennen hem. Dat is een bekende acteur! Die speelt toch mee in zo’n grappige oorlogsfilm? (Euhm, bedoelen ze misschien Louis de Funès?)

Naast de koning hebben de burgemeester en de afgevaarlijke van de minister (die denken zeker dat ik nooit naar Samson gekeken heb?) het volgens hen voor het zeggen in België. Bart De Wever is zowat de enige politicus die spontaan in hen opkomt. Opvallend hoe mild ze zijn over zijn corpulente lichaamsbouw. Bart De Wever, da’s diene breeje.

De burgemeester en de afgevaarlijke van de minister zoals diene breeje worden jaarlijks verkozen door mama en papa achter een zwart doek op de computer. Ze weten dat omdat ze zelf al een paar keer mee naar het stembureau zijn geweest. Iris vindt het wel echt niet praktisch dat ze dit op de computer doen. “Waarom schrijven ze niet gewoon op een briefje Bart De Wever en steken ze dat dan in een grote doos? Dat is toch veel gemakkelijker om te tellen?!” Haar medeklasgenoten geven haar overschot van gelijk. En wij maar denken dat die computers vooruitgang zijn…

God. En werkmannen.

België staat sinds kort op de 18de plaats op de ontwikkelingsranglijst van de Verenigde Naties. Helemaal bovenaan bevinden zich de welvarende landen Noorwegen (1), Australië (2) en Nieuw-Zeeland (3). On the bottom van de ranglijst staan - surprise, surprise - de Afrikaanse landen Niger (167), Congo (168) en Zimbabwe (169).

Hoog tijd dus om het met de youngsters te hebben over de kloof tussen arm en rijk. En meer concreet: hoe zouden zij armoede uit de wereld helpen?

Haïti. Opmerkelijk hoe vaak Dunia, Lara, Marwan en Itziar Haïti vermelden wanneer het over armoede gaat. Dat ze de actualiteit niet volgen, kan dus zeker niet van hen gezegd worden. Maar zo vergeten ze haast dat er nog andere arme landen in de wereld bestaan en sterker zelfs, ze beginnen te lachen wanneer ik hen vertel dat er ook arme kindjes bestaan in België.

Maar goed, ze zijn niet op alle vlakken even naïef. Ze beseffen bijvoorbeeld verdomd goed dat arme mensen vaak niet de luxe hebben zoals hen om dagelijks naar school te gaan. En ze zijn zich er bovendien van bewust dat niet naar school gaan de kansen op het vinden van werk later drastisch vermindert. Want als je niet naar school bent geweest, dan kan je bijvoorbeeld niet weten hoeveel 10 gedeeld door 70 is. Of wat een uitroepingsteken betekent. Lara gaat zelfs nog een stapje verder en vertelt dat je dan ook geen huis kan bouwen. Want daar zit altijd zo’n tekst bij – ik vermoed een handleiding – en als je die niet kan lezen, ja, dan kan je ook geen huis bouwen. Wat ik bovendien ontzettend chapeau vind, is dat ze nu al beseffen dat ook het leren van Frans ontzettend belangrijk is voor later. Want, zegt Dunia, als je tijdens je werk ergens een ladder moet zetten en je kan geen Frans, dan weet je toch helemaal niet waar die ladder moet staan?! Kortom, deze kids zijn ervan overtuigd: education is everything.

Vervolgens ben ik ontzettend benieuwd wie volgens hen (en hoe?) het probleem van armoede kan/moet oplossen. En op dat moment komt God in the picture. God moet er volgens hen immers voor zorgen dat er geen arme mensen meer op de wereld bestaan. En werkmannen natuurlijk. Die moeten – daar gaan we weer – naar Haïti gestuurd worden om daar huizen te bouwen. Uiteraard kan ook Sinterklaas zijn steentje bijdragen door speelgoed te brengen naar de arme kindjes. Maar bestaat Sinterklaas wel, merkt Dunia op. Want die ene keer in het shoppingcentrum… En toen werd het stil en keken ze me allen vragend aan. Ouch, deze had ik niet zien aankomen. Ik begin te stamelen en vertel iets à la ‘dé echte Sinterklaas heb ik ook nog niet gezien, maar ik denk wel dat hij bestaat.’ Oef, ze lijken mijn antwoord te aanvaarden. Maar ja, zegt Dunia dan, dat maakt niet uit. In Haïti komt die toch niet, da’s nogal moeilijk om daar te geraken met die aardbeving.

Waarom ik blog?

Koud, maar nog geen sneeuw. Eikes, herfstvakantie. Ondertussen al zo'n zes jaar geleden dat ik er nog van genoten heb. Eerlijk gezegd, ik mis dat niet. Zowat de stomste vakantie der alle vakanties (m.u.v. de Boekenbeurs). Maar oké, ik gun het de Keerbergse kindjes wel. They need a break. Begrijpelijk. Dus deze week, geen toekomst over vandaag.
Snikker de snik.

Iets helemaal anders dan.


Why I blog

It's the spontaneous expression of instant thought - Andrew Sullivan

Euhm, neen. Echt niet, meneer Sullivan. Allez, bij mij toch niet. Het lijkt misschien niet zo, maar over die luchtige postjes is wel degelijk nagedacht. Eerst in Word, daarna online. Ik geef het toe, ik ben de titel 'Blogger' niet waard. Schaam.

You can't have a blogger's block - Andrew Sullivan

Ah, neen? Wat heb ik nu dan, meneer Sullivan? Een 'eerst-in-Word-daarna-online' niet-blogger's block?

From the first few days of using the form, I was hooked - Andrew Sullivan

Good for you, meneer Sullivan. Maar believe me, I'm (voorlopig) not hooked. Maar ik hou vol. En wie weet binnenkort, eerst online... en niet meer in Word.